Manchester United, goed voor twintig landstitels in de hoogste klasse en drie Europese Cups, gaat de novemberinterland in met nog maar één punt meer dan de laatste plaats in de Premier League. Het team kwam thuis twee keer terug van een tweedoelsachterstand en pakte uiteindelijk een punt tegen een andere Champions League-club. Toch was er geen zichtbare vreugde.
Het is een club wiens laagste eindklassering in 22 jaar de derde plaats was. Nu is United al een half decennium niet hoger geëindigd dan derde, staat het op de achttiende plek en wordt er serieus gesproken over degradatie naar de Championship. Met vijftien spelers in de selectie die minstens 50 miljoen dollar hebben gekost, lijkt het team bovendien verrast als het op een Premier League-veld succes boekt.
Een mentaliteitsprobleem
Het gebrek aan vreugde na het puntenpakken zegt veel. Het lijkt erop dat niemand in een United-shirt weet hoe hij moet reageren op positieve momenten. Spelers houden hun gevoelens angstvallig in bedwang, alsof ze nog niet kunnen geloven dat het goed gaat. Daardoor blijft het team hangen in een constante vecht-of-vluchtstand en vindt het nooit echt rust.
Ook de supporters lijken verdeeld. Zij weten niet wie ze minder mogen: de bestuurders die deze ploeg hebben samengesteld en het eindverantwoordelijke stokje aan de manager hebben overgedragen, of de spelers die de trainer, een legende uit zijn spelerstijd, in het niets laten staan.
Sinds Sir Alex Ferguson vertrok, heeft de club met een reeks trainers gewerkt die samen een opmerkelijke lijst vormen. Twee van de voormalige coaches staan nu met Real Madrid bovenaan de Champions League-tabel en met AC Milan in de strijd om de Serie A-titel. Een andere is betrokken bij de top vier van een andere Premier League-club.
De cijfers vertellen een ander verhaal
De onderliggende cijfers passen niet bij een ploeg op de negentiende plaats. United heeft met de bal een sterk profiel. Het team staat op de eerste plaats voor het aantal schoten, met een voorsprong van vijftien. Toch zijn de resultaten ver achter gebleven. Dat maakt het probleem vooral mentaal.
De rangschikking in de Premier League laat zien waar het misgaat:
- Schoten: 1e plaats (met een voorsprong van 15)
- Doelpunten uit standaardsituaties: 20e plaats
- Doelpunten tegen uit standaardsituaties: 19e plaats
- Gewonnen grondduels (%): 10e plaats
- Gewonnen luchtduels (%): 12e plaats
Die cijfers zijn slecht, maar ze zijn vooral in lijn met een ploeg uit de onderste regionen. De kwaliteit van de selectie zou een top-vier-plek mogelijk maken. In plaats daarvan speelt het team grote delen van de wedstrijden als een middenmoter en zakt het door geestelijke fouten en een gebrek aan focus en inzet naar de onderste plekken.
Het team lijkt vaak op het verkeerde moment te concederen, in situaties die vermijdbaar waren. Het slaat af als een kapotte zekering en is bijna het beste in het analyseren van de eigen nederlagen. Een ploeg van deze omvang moet dit niet laten gebeuren.
Carrick en de toekomst
De problemen vallen des te meer op omdat Carrick het vorige seizoen een rommelig team had opgepakt, dat onder Ruben Amorim uit balans was, en er een werkende eenheid van maakte die op de derde plaats in de stand klom. Van die ploeg vertrok alleen Casemiro van betekenis. Daarvoor kocht de club drie spelers. Na tien wedstrijden is de situatie op het middenveld nog steeds onzeker en soms zelfs onhoudbaar.
Carrick is volgens de analyse niet de juiste man voor de lange termijn. Hij heeft het tactische inzicht en de managementervaring niet om het schip terug naar een top-vier-plek te loodsen. Eerlijkheidshalve moet worden gezegd dat hij de baan nooit zou weigeren en dat er redenen waren om te hopen dat hij nieuwe kwaliteiten zou laten zien. Hij gaat ook niet weg bij een club waar hij zo veel van houdt. Maar gezien het grote besluit om hem de baan volledig te geven, zit de club nu aan hem vast.
Of United hem tijdens de interlandpauze laat gaan of tot januari laat doorwerken, de club moet volgens de auteur oplossingen vinden voor de huidige selectie. Het is knap dat het team twee keer een tweedoelsachterstand wegwerkte, maar de meeste clubs zouden daar gewoon feest vieren. Deze ploeg lijkt eerder voor te bereiden op de volgende 2-0 achterstand. De vraag is waar het team eindigt en of het nu al een achtste plaats zou accepteren.