
Engeland won met 3-2 van Spanje in de Nations League en maakte een einde aan de ongeslagen reeks van de wereldkampioen van 43 interlands. Harry Kane scoorde uit een strafschop en evenaarde daarmee een record door voor de zevende keer in een uitwedstrijd voor Engeland te scoren.
Bondscoach Thomas Tuchel had voor de wedstrijd stellig gezegd dat zijn ploeg met iets spectaculairs zou komen. In het Metropolitano in Madrid hield hij woord, al was het resultaat met de nodige spanning gepaard gegaan. Het was de beste avond van zijn tijd als bondscoach, een wedstrijd die grotendeels magnifiek was, af en toe chaotisch en altijd spectaculair.
Na de wankele aanpak tegen Argentinië op het WK, waar Engeland mentaal en tactisch instortte, was de vraag wat de ploeg zou doen toen Kane in de eerste helft de voorsprong had gegeven. Zou Tuchel het gaspedaal intrappen of juist terugschakelen, zoals hij tegen Argentinië deed? Het antwoord kwam snel. In de eerste twaalf minuten van de tweede helft scoorden Ezri Konsa en Ben White, beiden spelers van Arsenal.
Daarna zorgde Engeland zelf voor onrust. Na 65 minuten werd Elliot Anderson van het veld gestuurd omdat hij Lamine Yamal in het strafschopgebied had neergehaald. De echte boosdoener was volgens de bron Jarell Quansah, die de bal in een gevaarlijke situatie had weggegeven. Mikel Oyarzabal benutte de strafschop. Toen Yamal een assist gaf aan Nico Williams voor de 2-3, leek ruim een uur fraai Engels voetbal voor niets geweest te zijn, met nog vijftien minuten te spelen.
Doelman James Trafford redde echter de ploeg met een aantal grote reddingen, en Engeland verdedigde met alles wat het in huis had. Zo sloot het deze historische overwinning af.
Engeland was voor 65 minuten een klasse apart
De details van de wedstrijd doen nauwelijks recht aan de kwaliteit en de glorieuze chaos van deze avond. Voor Tuchel en zijn ploeg was het een bevestiging van hun positieve aanpak. Spanje opende met een opvallende parade van de wereldbeker voor de Engelse spelers, wat waarschijnlijk een psychologische herinnering moest zijn aan de dominantie van de Spanjaarden in het internationale voetbal.
Wat daarna volgde, bracht de Spaanse supporters vaak tot stilte en de spelers tot een verbijsterde chaos. Engeland drukte de Spanjaarden met een verstikkend hoge pres weg. De witte shirts van Engeland waren overal, maar Spanje kwam er nauwelijks aan te pas. De jagers werden gejaagd. Ook de Engelse supporters, die hoog in een hoek van het enorme stadion zaten, konden hun ogen niet geloven.
Toen White een prachtige aanval afrondde met de derde goal, vier minuten na Konsa’s doelpunt, leek het er even op dat Engeland met een ruime overwinning zou winnen. Uiteindelijk was de marge klein, maar de betekenis van de overwinning was groot.
Tuchel noemde de wedstrijd tegen Spanje een “bewijs van het concept op het hoogste niveau”. Engeland liet zien dat het de beste ploegen kan evenaren en ook kan verslaan. Vooral Bellingham viel op. Jude Bellingham was volgens de bron de beste speler op het veld, en bevestigde dat hij over alles beschikt wat een topspeler nodig heeft. Kane scoorde zijn 93e interlanddoelpunt. White maakte een sterke kans op de rechtsbackpositie, niet alleen met zijn doelpunt maar ook met belangrijke tackles tegen de aanhoudende Spaanse druk in het slot.
Tuchel maakte de juiste keuzes
Tuchel kreeg ook op tactisch vlak bijval. Met de keuze voor Trafford, die in de hectische slotfase uitstekend presteerde, pakte hij een belangrijke beslissing goed. Volgens Tuchel was de ploeg op alle fronten op het hoogste niveau. “We hebben alles gedaan wat er gedaan moest worden, samen”, zei hij. “De opbouw vanaf achteren, de hoge pres, de omschakeling, het volgen van de tegenstander, de verdediging. Het was een uitstekende prestatie en een geweldig gevoel in de kleedkamer.”
Dat Engeland de groep nu aanvoert, is slechts een deel van het verhaal. De eerste 65 minuten waren werkelijk adembenemend. Spanje was constant onder druk en kreeg zelden de bal. Na de rode kaart moest Engeland zich verdedigen en werden slechte herinneringen aan het WK wakker. Een ander resultaat dan dit zou echter een grote onrechtvaardigheid zijn geweest.
Engeland overleefde 29 zenuwslopende minuten, inclusief blessuretijd. Daarmee gaf de ploeg een krachtig signaal af. De situatie is nu veel gezonder dan na het WK, toen discussies over Tuchels aanpak het verhaal domineerden.
“Ik ben zeer onder de indruk van de stappen die we na het WK hebben gezet”, zei Tuchel. “We wilden beter worden: beter in de opbouw, beter in het verdedigen in een laag blok. Daarnaast wilden we altijd onze identiteit opdringen, tegen elke tegenstander.” Volgens hem was dat in de hele groepsfase zichtbaar, en de resultaten volgden.
Was dit de beste prestatie van Tuchels periode als bondscoach? De meeste waarnemers vonden van wel, maar Tuchel zelf gaf een genuanceerd antwoord. “Ja, gezien de omstandigheden en de druk, de kwaliteit, en waar we speelden: in dit stadion tegen de regerende wereldkampioen, die 43 wedstrijden ongeslagen was. Een zeer complete prestatie in Madrid, in deze omgeving.”
Tuchel moet nu bewijzen dat dit geen eenmalige prestatie was. Maar de kwaliteit en het karakter die Engeland hier toonde tegen de wereldkampioen, geven de ploeg een enorme dosis vertrouwen en zelfvertrouwen.